«Динамо» (Тбилиси) — «Кайрат» (Алма-Ата) 1:0 (1:0)

Чемпионат СССР 1978 года. Высшая лига. Матч № 20.
7 августа 1978 года. 20-00. Тбилиси. Стадион «Динамо» им. В.И.Ленина. Дождь. 43000 зрителей. Электроосвещение.
Судьи: А.Кадетов (Москва), Г.Глуховской (Волгоград), В.Демихов (Москва).
«Динамо»: Гогия, Костава, Кантеладзе, Чивадзе, Г.Мачаидзе, Дараселия, М.Мачаидзе (к), Коридзе, Гуцаев, Кипиани, Шенгелия.
«Кайрат»: Ордабаев, Круглыхин, Талгаев, Никитенко (Мазманян, 46), Гостенин, Хисамутдинов, Нехтий, Лихошерстных (Кочубинский, 65), Шадиев, Лексин, Евдокимов.
Гол:
1:0 Дараселия — 03

ОФИЦИАЛЬНЫЙ ПРОТОКОЛ — в наличии (ГАРФ).
Пресса — «Советский спорт», «ლელო» («Лело»).
Программа матча — есть.


Газета «Советский спорт» (Москва) от 9 августа 1978 года:

«ДИНАМО» (Тбилиси) — «КАЙРАТ» — 1:0.
«Динамо» (Тбилиси) — «Кайрат» (Алма-Ата). 1:0 (1:0).
Тбилиси. Стадион «Динамо» имени В. И. Ленина. 7 августа. Дождь. 25 градусов. 45 000
зрителей. Судьи А. Кадетов, В. Демихов (оба — Москва), Г. Глуховской (Волгоград).
«Динамо»: Гогия, Костава, Кантеладзе, Чивадзе, Г. Мачаидзе, Дараселия, М. Мачаидзе, Коридзе, Гуцаев, Кипиани, Шенгелия.
«Кайрат»: Ордабаев, Круглыхин, Талгаев, Никитенко (Мазманян, 46), Гостенин, Хисамутдинов, Нехтий, Лихошерстных (Кочубинский, 66), Шадиев, Лексин, Евдокимов.
Гол: Дараселия (3).
Дублеры — 6:2. Голы: у «Динамо» — Мумладзе (3), Чилая, Базазашвили, Копалеишвили; у «Кайрата» — Усольцев, Якушев.
На скользкий газон и непослушный мяч могут быть списаны неиспользованные голевые ситуации, после которых игроки и зрители хватались за головы. Больше возможностей было у динамовцев, но на их пути вставали то отлично игравший Ордабаев, то перекладина ворот, а в одном случае (когда Гуцаев опередил бросившегося в ноги вратаря) — удачно подстраховавший Ордабаева Круглыхин.
Но и на противоположной стороне возникали опасные моменты. Костава дважды выручал свою команду, выбивая мяч из пустых ворот.
Словом, возможностей у команд было много, а мяч только однажды побывал в сетке ворот: Дараселия низом пробил в дальний угол, и накрытый игроками Ордабаев запоздал с ответной реакцией.
Дальнейшие события показали, что гости лучше приноровились к сложным условиям и, несмотря на обилие технических огрехов, строили игру на экономном преодолении середины поля, а ворота обстреливали из-за пределов штрафной площади. Хозяева поля, напротив, часто грешили мелкими передачами и передержками мяча.
В первом тайме, когда игровое и территориальное превосходство динамовцев вынуждало гостей почти все внимание уделять обороне, они лишь эпизодически беспокоили Гогия. После перерыва Алмаатинцы шли в атаку и чаще, и настойчивее. Впрочем, в начале второго тайма динамовцы предприняли не продолжительный, но впечатляющий штурм, из которого Ордабаев вышел с честью.
Г. Акопов. 

Газета «ლელო» («Лело», Тбилиси) от 9 августа 1978 года:

აღმართზე სავალი ძნელდება.
თბილისი. ვ.ი. ლენინის სახელობის “დინამოს” სტადიონი. 7 აგვისტო.
“დინამო” (თბილისი) – “ქაირათი” (ალმა–ათა) 1:0 (1:0).
“დინამო”: გოგია, კოსტავა, კანთელაძე, ჩივაძე, გ. მაჩაიძე, დარასელია, მ. მაჩაიძე, ქორიძე, გუცაევი, ყიფიანი, შენგელია.
“ქაირათი”: ორდაბაევი, კრუგლიხინი, ტალგაევი, ნიკოტენკო (მაზმანიანი), გოსტენინი, ხისამუტდინოვი, ნეხტინი, ლიხოშერსტნიხი (კოჩუბინსკი), შადიევი, ლეკსინი, ევდოკიმოვი.
მსაჯი: ა. კადეტოვი (მოსკოვი).
გოლი გაიტანა ვ. დარასელიამ (მე–3 წუთი).
პირველ წუთებზევე სტუმართა კარში “გატანილმა ლელომ” ალბათ ბევრს აფიქრებინა, რომ მატჩი უხვგოლიანი იქნებოდა. რა დასამალია და ასეც უნდა მომხდარიყო – უამრავი შესაძლებლობა ჰქონდათ თბილისელებს, ორჯერ თუ სამჯერ ძალზე ახლოს იყვნენ მიზანთან ალმაათელებიც.
თუმცა, მკითხველი, რომელმაც ეს თამაში ვერ ნახა, ნუ იფიქრებს, რომ მთელი ოთხმოცდაათი წუთი ორმხრივი იერიშებით და მდიდარი საფეხბურთო ეპიზოდებით იყო სავსე, ნურც იმას იფიქრებს, რომ სტუმრებმა ტოლი არ დაუდეს მასპინძლებს, თვიდანვე მიიღეს გამოწვევა და როგორც თანასწორებმა თანასწორებს გაუმართეს ბრძოლა.
ერთმა გარემოებამ მატჩი პირობითად ორ, ერთიმეორისაგან განსხვავებულ, საკმაოდ კონტრასტულ ნაწილად გაჰყო. ეს საზღვარი მეორე ტაიმის 30–ე წუთზე მოდის.
სანამ იყო საამისო დრო და თბილისელებსაც სადარდებელი არაფერი ჰქონდათ, “დინამო” ძალზე სახიფათოდ, მეთოდურად, ხანდახან აზარტულადაც კი უტევდა. მაგრამ შეტევა შეტევად დარჩა, მასპინძლებმა ვერ იქნა და ვეღარ გაიტანეს აგრერიგად საჭირო მეორე გოლი. ის კი მართლაც საჭირო იყო ყველაფრის საბოლოოდ გასარკვევად, ფეხბურთელთა დასამშვიდებლად და თუნდაც ენერგიის დასაზოგავადაც, თორემ დიდი და მცირე ანგარიშით გამარჯვებას საბოლოო ჯამში ერთი ფასი აქვს, რას იზამ, ხან თავგანწირვით თამაშობდა მეკარე ორდაბაევი, ხან – აშკარად სცოდავდნენ ჩვენი თავდამსხმელები.
სანამ დრო იყო–მეთქი, ვთქვი და წამზომის ისარიც გულგრილად მიადგა იმ წერტილს, რომელსაც უთუოდ უნდა შეეცვალა და შეცვალა კიდეც ორთაბრძოლის ხასიათი. ვიმეორებ, ეს ყველაფერი ერთმა გარემოებამ განაპირობა. ისე კი დინამოელებს არც დაღლა დასტყობიათ, არც გული გასცივებიათ, რაღა თქმა უნდა, არ ფეხბურთის თამაში დავიწყებიათ. სამწუხაროა, რომ ფსიქოლოგიური გარდატეხის ამგვარი მომენტები ხშირად შეუნიშნავი რჩება მაყურებელთა ნაწილს. არადა ადამიანი ადამიანად რჩება ყოველთვის, სულერთია საფეხბურთო მინდორზე იქნება ის, ტრიბუნაზე თუ სხვა საქმიანობისას
საქმე ის არის, რომ ვიქტორ პონედელნიკის მიერ ამასწინანდელ ინტერვიუში ნათქვამისა არ იყოს, ახლა თბილისელებს არა აქვთ უფლება თუნდაც ერთი ქულა დაკარგონ საკუთარ მინდორზე. ეს ქულა კი ნებისმიერ, თუნდაც აშკარად სუსტ გუნდთან შეიძლება გამოგვეცალოს ხელიდან, მით უფრო მაშინ, როცა მატჩის დასრულებამდე ცოტა დრო რჩება.
აი ამ ნიუანსმა წამოჰყო თავი, თავიანთი მდგომარეობა და ვალი შეახსენა თბილისელებს საფინალო სასტვენამდე დარჩენილმა თხუთმეტმა წუთმა. არა, “დინამოს”, რომ იტყვიან, შიშისგან მუხლი არ მოჰკვეთია, მაგრამ სიფრთხილის გრძნობამ მაინც თავისი ქნა. სწორედ ეს იგრძნო “ქაირათმაც”. ამან გაათამამა და შეაგულიანა, თორემ მანამდე 75 წუთის მანძილზე ვერც შეძლო და არც სურვილი გასჩენია რაიმე საინტერესო ეჩვენებინა თბილისელი მაყურებლისათვის.
ისევ მაყურებელზე. უთუოდ სათქმელია, რომ ძალზე ცუდი სამსახური გაუწია თავის გუნდს თბილისელმა “გულშემატკივარმა”. ტრიბუნის აშკარად გამოხატული უკმაყოფილება რომ არა, ეჭვი არ არის, ფეხბურთელები საკმაოდ მშვიდობიანად, ყოველგვარი გართულებების გარეშე ჩაათავებდნენ ამ მატჩს. ერთი რამის დავიწყება არ შეიძლება – იდეალური გუნდები არ არსებობენ და სათამაშო მექანიზმის დროებით მოშლა, თუნდაც უხეირო თამაში (რომელ საფეხბურთო კოლექტივს არ მოსდის ეს?), ასე არ უნდა აღიზიანებდეს მისსავე გასამხნევებლად მოსულ მაყურებელს, გავბედავ და იმასაც ვიტყვი, რომ ბოლო წუთებში თბილისელთა კარში კოსტავას თავგანწირვის წყალობით გაუტანელი გოლი, ვთქვათ და გასულიყო კიდეც, ჩვენს, სტადიონზე მოსულ ქომაგთა სინდისზე იქნებოდა და კიდევ ერთი: თბილისელთა მიერ აშკარა თამაშგარე მდგომარეობიდან გატანილი კიდევ ერთი ბურთი სავსებით სამართლიანად არ ჩათვალა შეხვედრის არბიტრმა. აქაც მაყურებელთა ერთ ნაწილის საპასუხო რეაქციას არაობიექტურობისა და შეიძლება ითქვას, თამაშის ელემენტარურ წესებში გაურკვევლობის ელფერი დაჰკრავდა.
რა თქმა უნდა, ეს ყველაფერი მაინც არ ამართლებს ლიდერის საპასუხისმგებლო, მძიმე ტვირთით მავალ კოლექტივს, მაგრამ თუ გუნდის საბოლოო წარმატება თითოეული ჩვენგანისა და ყველას საკუთრებად იქცევა ხოლმე, ამ ძნელ სავალთან დაკავშირებული ყველა “უხერხულობანი” ჩვენც, გულშემატკივრებმაც უნდა გავინაწილოთ.
ი. ბერიაშვილი. 

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Можно использовать следующие HTML-теги и атрибуты: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>