«Динамо» (Тбилиси) — «Шахтер» (Донецк) 1:1 (1:1)

Чемпионат СССР 1978 года. Высшая лига. Матч № 08.
23 мая 1978 года. 19-00.Тбилиси. Стадион «Динамо» им. В.И.Ленина. 75000 зрителей. 2-й тайм – электроосвещение.
Судьи: М.Черданцев (Алма-Ата), С.Цалкин, И.Захаров (оба — Москва).
«Динамо»: Гогия, Хизанишвили, Кантеладзе, Хинчагашвили, Муджири, Копалейшвили, М.Мачаидзе (к), Коридзе (Минашвили, 75), Челебадзе, Кипиани, Шенгелия.
«Шахтер»: Вяч.Чанов, Яремченко, Горбунов, Кондратов, Пьяных, Соколовский (Дудинский, 53), Роговский (Федоренко, 20), Рудаков, Старухин, Латыш, Сафонов.
Голы:
1:0 Кипиани — 21 (пен.)
1:1 Латыш — 31
Примечание: Роговский заменен из-за травмы (столкновение с соперником).

ОФИЦИАЛЬНЫЙ ПРОТОКОЛ — в наличии (ГАРФ).
Пресса — «Советский спорт», «ლელო» («Лело»).
Программа матча — есть.


Газета «Советский спорт» (Москва) от 25 мая 1978 года:

«ДИНАМО» (ТБИЛИСИ) — «ШАXТЕР» — 1:1.
«Динамо» (Тбилиси) — «Шахтер» (Донецк). 1:1 (1:1).
Тбилиси. Стадион «Динамо» имени В. И, Ленина 23 мая. Ясно. 20 градусов. 75 000 зрителей.
Судьи М. Черданцев (Алма-Ата), С. Цалкин, И. Захаров (оба — Москва).
«Динамо»: Гогия Хизанишвили, Кантеладзе, Хинчагашвили, Муджири, Копалеишвили, М. Мачаидзе, Коридзе (Минашвили, 72), Челебадзе, Кипиани, Шенгелия.
«Шахтер»: Вяч. Чанов, Яремченко, Горбунов, Кондратов, Пьяных, Соколовский (Дудинский, 55), Роговский (Федоренко, 70), Рудаков, Старухин, Латыш, Сафонов.
Голы: Кипиани (21, с пенальти), Латыш (31).
Дублеры — 1:0. Гол: Минашвили.
Нелегко что-то даются динамовцам голы в начале сезона. В восьми сыгранных матчах первенства они провели в ворота соперников только девять мячей. Причем два — с пенальти. Если вспомнить, что забивали их только двое — Шенгелия (пять) и Кипиани (четыре), отчасти станет понятной причина беззубости динамовской атаки.
Впрочем, играя с «Шахтером», Тбилисцы не единожды приближались к успеху. И это объяснимо: встречу они провели значительно активнее, чем предыдущую. Сразу же добившись заметного преимущества, динамовцы не упускали инициативу до конца встречи. Лишь в эпизодах гостям удавалась совершать острые вылазки в стан соперников. Большая же часть игрового времени прошла на половине поля гостей, в непрерывных атаках динамовцев, пытавшихся поразить ворота Чанова. Однако сделать это им удалось только раз: в сравнительно безобидной ситуации игрок «Шахтера» по волейбольному отбил мяч в своей штрафной площади, и арбитр незамедлительно указал
на одиннадцатиметровую отметку.
Начав игру с центра поля, горняки организовали быстрое наступление, и в результате Старухин оказался один против динамовского голкипера. Бил он по воротам метров с десяти, что называется, в упор, но Гогия не сплоховал.
До перерыва запомнилось еще несколько ярких эпизодов игры, украсивших ее. На 27-й минуте Кипиани изящно обвел в штрафной площади гостей защитников и выкатил мяч под удар Челебадзе, но в последнее мгновение гости спасли положение. Затем донецкие футболисты удачно разыграли угловой удар. Мяч летал над штрафной площадью — Соколовский головой переадресовал его Старухину, тот головой же сбросил мяч на ногу Латышу, который, не мешкая, с лета неотразимо пробил. Счет сравнялся.
На сей раз уже Тбилисцы ответили молниеносной атакой. Кипиани на скорости проскочил защитников, но его сильнейший удар в дальний угол пришелся в крестовину ворот. Спустя несколько минут он же, воспользовавшись опрометчивым выходом вперед Чанова, послал мяч в ворота — и опять попал в перекладину.
После перерыва общая картина борьбы не изменилась. Все так же настойчиво пытались подобрать ключи к воротам горняков Тбилисцы, а гости, в свою очередь, так же четко и организованно защищались, время от времени переходя в контратаки. К концу матча темп игры, однако, заметно снизился: уставшие динамовцы, которым в этой встрече вновь довелось перекроить состав (ранее были травмированы Костава и Дараселия, теперь к ним добавились Гуцаев и Чивадзе), видимо, смирились с потерей очка.
Л. Шенгелая.

Газета «ლელო» («Лело», Тбилиси) от  мая 1978 года:

კითხვა უპასუხოდ დარჩა.
თბილისი. ვ.ი. ლენინის სახელობის “დინამოს” სტადიონი, 23 მაისი.
“დინამო” (თბილისი) – “შახტიორი” (დონეცკი) 1:1 (1:1).
“დინამო”: გოგია, ხიზანიშვილი, კანთელაძე, ხინჩგაშვილი, მუჯირი, კოპალეიშვილი, მ. მაჩაიძე, ქორიძე (მინაშვილი), ჩელებაძე, ყიფიანი, შენგელია.
“შახტიორი”: ვიაჩ. ჩანოვი, იარემჩენკო, გორბუნოვი, კონდრატოვი, პიანიხი, სოკოლოვსკი (დუდინსკი), როგოვსკი (ფედორენკო), რუდაკოვი, სტარუხინი, ლატიში, საფონოვი.
მსაჯი: მ. ჩერდანცევი (ალმა–ათა).
გოლები გაიტანეს ყიფიანმა (21–ე წ.) და ლატიშმა (31–ე წ.).
გარეგნულად ეს მატჩი საგრძნობლად განსხვავდებოდა წინა, “ნეფთჩისთან” ნათამაშევი მატჩისაგან. “დინამო” მეტი მონდომებით თამაშობდა, ბევრად უკეთ გამოიყურებოდნენ ცალკეული ფეხბურთელებიც, იყო კომბინაციები და როგორც ყველაფერი ამის შედეგი “შახტიორის” კარს გამუდმებით გოლის საფრთხე ემუქრებოდა.
ეს ყველაფერი მართლაც ასე იყო, “დინამომ” გაცილებით უკეთ ითამაშა, მეტოქეთა თამაშის კლასს შორის სხვაობაც თითქოს გუშინწინდელ მატჩში უფრო საგრძნობი იყო, და მაინც, იმის თქმა, რომ ფორტუნამ ამ ორ შეხვედრაში უსამართლოდ გაანაწილა ქულები (პირველში – ორი, მეორეში – მხოლოდ ერთი) სწორი არ იქნებოდა.
“შახტიორთან” მატჩი გარეგნული განსხვავების მიუხედავად, იმის მიუხედავად, რომ სანახაობრივად ბევრად მომგებიანად გამოიყურებოდა, საფეხბურთო ლოგიკის თვალსაზრისით წინა შეხვედრის გაგრძელება, შეიძლება ითქვას, ასლიც კი გამოდგა.
მას შემდეგ, რაც დონეცკელებმა წონასწორობა აღადგინეს, თბილისელებს საკმაოზე მეტი დრო დარჩათ იმისთვის, რომ კიდევ ერთი ბურთი მაინც გაეტანათ. გამარჯვების ეს გოლი პირველი ტაიმის ბოლოს და მეორე ტაიმის თითქმის ოცდაათი წუთის განმავლობაში არც თუ საეგებო ჩანდა. და სწორედ მაშინ, როცა უკრაინელთა დაცვას ბზარიც დაეტყო, როცა “დინამოს” ხანგრძლივი იერიშის შემდეგ “შახტიორი” სადაც არის უნდა გატეხილიყო კიდეც, თბილისელებს აღარ აღმოაჩნდათ საიმისო ძალა, რათა ეს პროცესი დაეჩქარებინათ და ბოლოს ლოგიკურ დასასრულამდეც მიეყვანათ. “დინამოს” ნახევარდაცვა, უბრალოდ, დაიღალა. მეშახტეებმა, რომლებსაც ამ ზონაში გამუდმებით ჰყავდათ ოთხი ფეხბურთელი, ერთი შეცვალეს, ერთსაც თავდასხმიდან მოუხმეს და ყველაფერი იღონეს იმისთვის, რომ მასპინძელთა ისედაც ძალაგამოლეული იერიშები მინდვრის შუაგულშივე ჩამცხრალიყო.
იმის წანამძღვრები, რომ “შახტიორთან” ძალზე გაძნელდებოდა მოგება, უკვე მატჩის წინ არსებობდა. ტრავმირებულ დარასელიას ჩივაძეც მიემატა. თქმა არ უნდა, კარგად ითამაშა კოპალეიშვილმა, მაგრამ ნახევარდაცვაში კარგა ხანია გაჩენილ ხარვეზს ამით მაინც ვერ ეშველა, იმოქმედა გუცაევის არყოფნამაც. მაგრამ ისევ და ისევ უნდა დავუბრუნდეთ იმ აზრს, რომ სამი წმინდა ნახევარმცველით თამაში, ყოველ შემთხვევაში დღეს მაინც, “დინამოს” ძალზე უჭირს.
ყველას კარგად ახსოვს შარშან თბილისში ცსკა–სთან ნათამაშევი მატჩი – 0:2 პირველ ტაიმში, და 2:0 – მეორეში. საინტერესოა, რომ ორი ბურთის გატანა მაშინ შეძლეს თბილისელებმა, როცა ნახევარდაცვის შტატი ერთი ფეხბურთელით
გაზარდეს, ამით იმის თქმა მინდა, რომ ფორვარდების რაოდენობა სრულებითაც არ არის გატანილი გოლების პირდაპირპროპორციული. თუნდაც ბოლო ორი მატჩის მაგალითი: ორად–ორი ბურთი, თანაც, ორივე – პენალტით.
ეს ყველაფერი ისევ და ისევ ყიფიანის, ასე ვთქვათ, მის ამპლუას გარშემო ტრიალებს. ბუნებრივია, დავითის მხოლოდ ფორვარდის ფუნქციებით შეზღუდვა საგრძნობლად შეამცირებს მინდვრის შუაგულიდან მოულოდნელ, მეტოქისთვის ერთობ უსიამო გადაცემებს, მაგრამ…
საფიქრელია, რომ გუნდის მწვრთნელებსაც სწორედ ეს “მაგრამ” აფიქრებს, მისი სიკეთე და სიავე.
ყოველ შემთხვევაში “ნეფთჩისთან” საკმაოდ ხელშესახებად წარმოჩენილ კითხვას ჯერჯერობით ვერც “შახტიორთან” მატჩმა გასცა პასუხი.
ი. ბერიაშვილი.

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Можно использовать следующие HTML-теги и атрибуты: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>