ЦСКА (Москва) — «Динамо» (Тбилиси) 1:0 (1:0)

Чемпионат СССР 1970 года. Класс «А». Высшая группа. Матч № 30.
1 ноября 1970 года. 15-00. Москва. Стадион «Динамо». Пасмурно, минус 3 градуса. 8000 зрителей.
Судьи: А.Иванов, В.Алов, Н.Шушпанов (все — Ленинград).
ЦСКА: Пшеничников, Истомин, Шестернев, Капличный, Войтенко, Кузнецов (Уткин, 68), Поликарпов, Долгов, Копейкин, Федотов, Дударенко.
«Динамо»: Урушадзе, Дзодзуашвили, Кантеладзе, Хурцилава, Петриашвили, Кутивадзе, Асатиани, М.Мачаидзе, Метревели, Г.Нодия, Л.Нодия.
Гол:
1:0 Дударенко — 08

ОФИЦИАЛЬНЫЙ ПРОТОКОЛ — в наличии (ГАРФ).
Пресса — «Советский спорт», «ლელო» («Лело»).
Программа матча — есть.


Газета «Советский спорт» (Москва) от 31 октября 1970 года:

Без права на ошибку.
ЦСКА — «Динамо» (Тбилиси). 1:0 (1:0).
Москва. Стадион «Динамо». 8000 зрителей.
1 ноября. Пасмурно, 3 градуса мороза.
Судьи Д. Иванов, А. Алов, Н. Шушпанов (все — Ленинград).
ЦСКА: Пшеничников, Истомин, Шестернев, Капличный, Войтенко, Кузнецов (Уткин, 68), Поликарпов, Долгов, Копейкин, Федотов, Дударенко.
«Динамо»: Урушадзе, Дзодзуашвили, Кантеладзе, Хурцилава, Петриашвили, Кутивадзе, Асатиани, Мачаидзе, Метревели, Г. Нодия, Л. Нодия.
Гол: Дударенко (0).
Сейчас, когда четко определились лидеры — столичные команды ЦСКА и «Динамо», имеющие абсолютно, одинаковые шансы на чемпионский титул, — каждая их встреча приобретает важное, значение.
Они финишируют, не уступая им очка. Оба коллектива потеряли право ошибаться, ибо малейший промах может вывести соперника вперед, и тогда уже его не догнать.
Именно поэтому каждый матч требует от команд-лидеров игры с предельным напряжением. Так было в субботнем состязании динамовцев с ростовчанами. Так же было в воскресном поединке армейцев с тбилисскими футболистами.
Восемнадцать лет армейцы лишь издали наблюдали за блеском золотых и серебряных медалей, и вдруг эти медали засверкали близко и стали реальностью. Было за что отдавать последние силы в последних поединках.
Тбилисцы же практически не могли рассчитывать даже на бронзовые награды. Разность задач и наложила отпечаток на игру и той, и другой стороны. К тому же условия игры были необычны; зеленое поле оказалось в окружении снежных сугробов, и когда футболисты с разгона выбегали за его линии, они падали в сугроб и выбирались оттуда, отряхивая мокрый снег. Это особенно не по душе было южанам.
С первых же минут мы увидели решительный, быстрый, широкий натиск армейских футболистов, к которому не сразу приспособились гости. Грузины сутулились и жались к своим воротам, словно там было теплее и безопаснее.
Дислокация и непрерывная, быстрая смена мест, применяемая армейцами, ставили защиту гостей в затруднительное положение. Как и всегда, Федотов взял под контроль всю середину поля и по существу направлял ход игры. Он был тем винтом, на котором поворачивалось направление атаки, тем проводом, через который проходила энергия команды. Его партнеры по линии нападения — Дударенко и Копейкин действовали быстро, маневренно и часто выходили из-под контроля тбилисских защитников. В один из таких моментов, когда Дударенко стоял спиной к воротам, он принял летящий мяч, мгновенно развернулся и послал его мимо оробевшего Урушадзе. На башнях появилось 1:0. Это придало москвичам еще больше энергии. Теперь уже активно участвовали в атаках и Поликарпов, Н. Долгов. Они выдвинулись вперед, и команда надолго перевела игру на чужую половину поля.
Поликарпов и Копейкин имели реальную возможность увеличить счет, но не сделали этого исключительно по неумению быстро, без подготовки распорядиться мячом. Не ладились дальние прицельные удары у Федотова.
Первая половина состязания не дала гостям никаких шансов для уравнения счета. Пшеничников в воротах скучал и мерз.
После отдыха картина несколько изменилась. Тбилисцы, словно проснувшись, действовали быстрее и осмысленнее. Во всяком случае, некоторые длинные навесные передачи Кутивадзе и прорывы Л. Нодия по краю создавали видимость угрозы, Только один отличный прострел с левого фланга мог закончиться голом. Но этот выгоднейший момент не был использован, а других не было.
Связи тбилисских форвардов с полузащитой не просматривались. Асатиани был безучастен к событиям, происходящим на поле. Временами он напоминал статиста.
В то же время организованная Шестерневым оборона действовала решительно, хорошо контролировала все зоны, в которые врывались нападающие, и органически была связана со всеми игроками середины поля. И чтобы одолеть эту защиту, нужно было действовать с такой же, как у нее, отвагой. Но ее-то и не было у тбилисцев, а спокойный розыгрыш мяча и внезапные вспышки страстей то у одного, то у другого игрока не могли стать источником для перехвата инициативы.
Не было пищи и для Г. Нодия, умеющего подкарауливать беспризорные мячи и посылать их в сетку, как он это сделал несколько дней назад в матче с национальной командой Югославии.
Постепенно игра выравнялась, вновь замелькали красные футболки у ворот Урушадзе. Активнее других был Дударенко. Он непрерывно и самоотверженно рвался вперед, вступал в единоборство, выводил на удар то Копейкина, то Поликарпова, но мячи летели мимо либо их брал вратарь тбилисцев.
Так и закончился этот матч с минимальным счетом в пользу ЦСКА, который потребовал от него максимальных усилий.
Армейские футболисты сделали еще один важный шаг к финишу, уже обеспечив себе, как минимум, серебряные медали. Попутно их победа определила спартаковцам третье призовое место, избавив прошлогоднего чемпиона от последней тревоги за бронзовые награды и лишив его одновременно всяких надежд на титул вице-чемпиона.
Хочется отметить, что игра прошла в рамках строгой корректности, и немалая в том заслуга судьи А. Иванова и его помощников.
М. Мержанов.

Газета «ლელო» («Лело», Тбилиси) от 3 ноября 1970 года:

პრინციპული მატჩი.
მოსკოვი. “დინამოს” სტადიონი. 1 ნოემბერი.
ცსკა _ “დინამო” (თბილისი) — 1:0 (1:0).
ცსკა: პშენიჩნიკოვი, ისტომინი, შესტერნიოვი, ვოიტენკო, კაპლიჩნი, კუზნეცოვი (უტკინი), დოლგოვი, კოპეიკინი, ფედოტოვი, პოლიკარპოვი, დუდარენკო.
“დინამო”: ურუშაძე, ძოძუაშვილი, კანთელაძე, ხურცილავა, მაჩაიძე, პეტრიაშვილი, კუტივაძე, ასათიანი, მეტრეველი, გ. ნოდია, ლ. ნოდია.
მსაჯი: ა. ივანოვი (ლენინგრადი).
დუბლიორებმა ითამაშეს 14 ოქტომბერს 3:0 ცსკა-ს სასარგებლოდ.
შეიძლება, გამეორდეს 1964 წლის ისტორია, როცა სსრ კავშირის ჩემპიონის გამოსავლენად საჭირო შეიქმნა დამატებითი მატჩის ჩატარება თბილისის “დინამოსა” და მოსკოვის “ტორპედოს” შორის. ახლა 2 გუნდს — მოსკოვის “დინამოსა” და ცსკა-ს აქვთ ზუსტად ერთნაირი ქულების (45) დაგროვების შესაძლებლობა და მაშინ ოქროს მედლებისთვის გამართული სპეციალური მატჩის მოწმენი ვიქნებით.
მაგრამ დინამოელები უფრო ახლოს არიან ამ მიზანთან, ვიდრე არმიელები. მათ 1 ნოემბრისთვის დარჩენილი ჰქონდათ მხოლოდ 1 თამაში ორჯონიკიძეში, ცსკა-ს კი — 3 და მათ შორის ერთი ისეთ ძლიერ მეტოქესთან, როგორიცაა თბილისის “დინამო”.
ამიტომ ჰქონდა ამ შეხვედრას ასეთი პრინციპული მნიშვნელობა არმიელთათვის. ქულის დაკარგვა მათთვის ფაქტიურად ოქროს მედლების დაკარგვას ნიშნავდა. მაგრამ თბილისელებიც, როგორც იტყვიან, “სისხლხორცეულად” იყვნენ დაინტერესებული თამაშის მოგებით და საამისოდ სრული საფუძველი ჰქონდათ. ჯერ ერთი, ისინი IV ადგილისთვის იბრძვიან, მეორეც _ მათ ყოველმხრივ უნდა შეუწყონ ხელი თავიანთი მოსკოველი თანაკლუბელების მიერ “დუბლის” გაკეთებას, ე.ი. თასის მოგების შემდეგ ჩემპიონობის მოპოვებასაც, ვინაიდან ამ შემთხვევაში ისინი, როგორც 1970 წლის სსრ კავშირის თასის გათამაშების ფინალისტები, უფლებას ღებულობენ მონაწილეობა მიიღონ ისეთ დიდ ტურნირში, როგორიცაა ევროპის ქვეყნების თასების მფლობელთა თასის გათამაშება.
როგორც ხედავთ, 1 ნოემბრის მატჩი ერთობ პრინციპული იყო და თუმცა მოსკოვში ამინდი აშკარად “ანტისაფეხბურთო” იდგა _ თოვლი, ტალახი, სიცივე საგრძნობლად ხელს უშლიდა მოთამაშეებს. მიუხედავად ამისა, მატჩი ძალზე საინტერესო, დაძაბული ბრძოლით აღსავსე გამოდგა.
თამაშის ბედი დასაწყისშივე გადაწყდა. მოსკოველებმა ჯერ კიდევ მე-2 წუთზე დაკარგეს ბურთის გატანის საუკეთესო საშუალება, როცა პოლიკარპოვმა ვერ მიუსწრო კარის წინ ჩაწოდებულ ბურთს.
გავიდა კიდევ 8 წუთი და გოლი მაინც იქნა გატანილი. არმიელებმა სწრაფი შეტევა განახორციელეს, რის შემდეგ კარის სიახლოვეს ბურთი მიიღო დუდარენკომ. ამ მომენტში მოსკოველთა ფორვარდს ზურგს უკან ხურცილავა ედგა. ამ უკანასკნელმა მისთვის უჩვეულო პასიურობა გამოიჩინა, არ შეებრძოლა მეტოქეს და დუდარენკომ ძლიერი დარტყმით გაგზავნა ბურთი ბადეში — 1:0.
ეს გოლი წარმატების საიმედო გარანტია იყო ცსკა-სთვის. იგი თამაშობდა ზუსტად, მჭიდროდ ჰყავდა აყვანილი მოპირდაპირე თავდამსხმელები, განსაკუთრებით, გ. ნოდია. ჩემპიონატის საუკეთესო ბომბარდირი ერთადერთი იყო თბილისელ ფორვარდებს შორის, რომელმაც ნამდვილი, მებრძოლის თვისებები გამოავლინა. სულ არ ჩანდა ლ. ნოდია, სისტემატურად კარგავდა ბურთს მეტრეველი, როგორც წესი, ამუხრუჭებდა დინამოელთა შეტევებს მინდვრის შუაგულში ასათიანი.
ტაიმი მთლიანად არმიელებისა იყო. შესვენების შემდეგ ბრძოლის სურათი მთლიანად შეიცვალა. თბილისელებმა საფუძვლიანად გარდაქმნეს თამაში და 20-25 წუთის განმავლობაში ცსკა მათი მძლავრი შტურმის წინაშე გაჭირვებით, ძალების მაქსიმალური დაძაბვით ახერხებდა კარის ხსნას სახიფათო მომენტებისგან. დინამოელთა მრავალი იერიშის მუდმივი მონაწილე იყო ძოძუაშვილიც, რომელიც რეგულარულად ასრულებდა რეიდებს თავის ფლანგზე და ცენტრში აწვდიდა ბურთებს. არმიელთა დაცვამ შესტერნიოვის მეთაურობით გაუძლო მოწინააღმდეგის ამ ძლიერ დაწოლას და შეინარჩუნა მინიმალური ანგარიში თავის სასარგებლოდ.
დინამოელებმა კიდევ ერთი მარცხი განიცადეს მოსკოვში, მაგრამ საყოველთაო სიმპათია დაიმსახურეს საუკეთესოდ ჩატარებული მეორე ტაიმისთვის.
ვ. პავლოვი. (ტელეფონით, ჩვენი კორ.).

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *